She swirls her finger around the chanting bottleneck:
I don’t know where we end.
She looks at the sunbeam crackling in her ring:
I don’t know where we begin.

It’s raining colours around us
through sunglasses, through tree leaves,
through the windows of the 58 bus.

She raises her head, slowly, and squints:
her eyes a dozen meadows of green.
She lifts her bottle, takes a sip of lemonade:
her sigh a dozen serenades.

It’s raining colours around us
through sunglasses, through tree leaves,
as she vanishes with the 58 bus.

Down the abyss, storming, over rocks, rushing,
towards the waves crushing the cliff
with the force of a thousand armies:
I gaze from otherwhere.

I contemplated a man from Paris once, sitting,
head between hands on knees, sobbing,
on a metal chair by the international terminal:
I orchestrate from everywhere.

Across cheeks, blushing, over eyes, wandering,
towards the dreams palpitating against reality
with the force of a thousand prophets:
I vivify from nowhere.

I contemplated a woman from St Louis once, sitting,
eating a slice of pumpkin pie, laughing,
on a Davenport in the lounge of her friend:
I dance from evermore.

Here, the uneasy nothingness of fingers intertwined,
there, the heavy evaporation of lips locked,
always the swinging oblivion of thoughts dreamed,
forever the towering ravage of feelings seduced —
surrounded by lightning and leaves spinning out of reach
we would never find cover if we started running.
Here, the dripping raindrops bursting into our blinded eyes
there, the haunting harmony of washed out worlds —
we have always been: we will never be.

They move lightly across the desert plane.
They have small clouds of sand dancing underneath their wings like carefree children
and ludic dust whirling in sunbeams around them.

Here, the good outweighs the bad tenfold,
rainbows kept in drops of water carried on their feathers
like dots of happiness layered over an unsuspecting embrace.

They move lightly across the desert plane.
They whisper their songs as if outsiders eavesdropping would take them away
and they sing them proudly into each other’s ears.

Here, the good outweighs the bad tenfold,
like sunbeams shining through clouds into drops of water
when they move lightly across the desert plane.

What was, now isn’t — what will be, not yet.
The taste of perishing cold on your lips and nothing
else. Uncomfortable comforting
laughter at the surrealism of ourselves.
This is too… not close enough.
I’m looking at the future through breathed upon glass,
a shadow on the other side of this
liminal space of slivered possibilities.
Perhaps in a hundred sunsets the glass will be clear
and this side the faded memory we’d like it to be.

Et gi selte Momenter an der Politik, déi d’Prädikat “wonnerschéin” verdéngen. Am neuseelännesche Parlament koum et dës Woch zu esou engem Moment, nodeems d’Regierung als dräizéngt Land op der Welt d’Bestiednis fir homosexuell Koppelen erlaabt huet. Ech hunn de Clip mëttlerweil schon x-mol gekuckt, an ech kréien ëmmer nees Gänsehaut, ewéi wonnerbar d’Mënschheet dach ka sinn wann se nëmmen wëll.
Wann der et nach net gesinn hutt, huelt iech déi fënnef Minutten a kuckt iech dëse groussaartege Moment un. No ufänglechem Applaus iwwert d’Victoire fänken d’Leit an der Chamber un, Pōkarekare ana ze sangen, en extrem populärt Liebeslied op Māori. Dass de Speaker ganzer véier Minutte laang waart ier en “order” rifft, mécht dat Ganzt just nach besser.

Et ass, no deem ganzen Vampir Krom, endlech nees um Tour vun Science-Fiction fir Mainstream Filmer z’iwwerhuelen. Deen Trend war, ewéi de Vampirgenre virdrunner och schon, natierlech schon zanter engem Jorzéngt ofzegesinn, an Oblivion ass den Éischten vun enger Well Filmer, déi an noer Zukunft op eis duerkommen wäerten. Elyisum mam Matt Damon an Jodie Foster ass dovunner een, op deen ech mech am Meeschte freeën, mä After Earth mam Will Smith kéint och interessant ginn.
Dovunner ofgesinn, dass dystopesch Science-Fiction zu menge léiwste Genren gehéiert, ass et gutt, dass Oblivion relativ um Ufank vun der Well koum – et kann eigentlech just besser ginn. Visuell ass de Film, dank der wonnerbarer Designarbécht vum Daniel Simon, zwar bombastesch an inspiréiert, mä schauspilleresch ass de Film enttäuschend. Natierlech kann een sech vun engem Tom Cruise (deen ironescherweis mat Interview with the Vampire als Ausgangspunkt vum rezente Vampirgenre verantwortlech war) keen tour de force erwaarden, mä och de Morgan Freeman huet schon emol méi iwwerzeegend gewierkt. Dat maach awer och un deem schleefenden Dréibuch leien, dat zwar Méiglechkeeten vir postapokalyptesch Landschafte bidd, mä d’Story net wierklech weiderdreiwt.
D’Geschicht ass amfong séier erklärt: 2077 sinn den Jack (Cruise) an d’Victoria (Andrea Riseborough) déi zwee lescht Mënschen op der Äerd no enger Invasioun déi d’Mënschheet zwar gestoppt krut, mä déi de Planéit esou zerstéiert huet dass se huet missten op de Saturnmound Titan emigréieren. Si sollen d’Dronen reparéieren an op gigantesch Maschinnen oppassen, déi d’Mierwaasser opsaugen fir mat op den Titan ze huelen. Hier Missioun steet kuerz virum Enn, an an zwou Wochen sollen se bei de Recht vun der Mënschheet op Titan. D’Victoria – mat engem Hauch Stepford Wives – ass besiess drop, fir alles no Protokoll ze maachen an esou séier ewéi méiglech de Planéit ze verloossen, den Jack ass kritesch well hien d’Äerd als säin Doheem ugesäit. Doriwwer eraus gëtt den Jack permanent geplot vu Visiounen vun enger Fra déi en um Empire State Building getraff huet (Olga Kurylenko), wat net méiglech ass, well d’Welt 2017 zerstéiert gouf an hien dunn nach guer net gebuer war.
Den Twist ass net originell genuch fir e Film vun iwwer zwou Stonnen ze rechtfertegen – well een eben als Zuschauer duerchaus fréi realiséiert, wat lass ass. De Film follegt den etabléierte Musteren, an dat mécht eng Iwwerraschung einfach onméiglech. De gréissten Deel vum Film gesäit et allerdéngs esou aus, ewéi wann e wéilt op en Enn kommen, an sech guer net ëm den Twist këmmeren – wat fierchterlech frustrant ass.
Et deet mer net onbedéngt leed, dass ech de Film gesinn hunn: visuell war e beandrockend, an de Soundtrack vun der wonnerbarer südfranséischer Band M83 ass definitiv der dystopescher Visioun würdeg, mä weideremfeelen kann ech de Film och net onbedéngt.
Ech ginn ëm 3 vu 5 radioaktiv verstrahlt Blummen, fir d’Aarbecht vum Simon an M83.

Den Tim Minchin hat dem Benedikt XVI. virun zwee Joer, fir säi Besuch a Groussbritannien, ee Lidd geschriwwen. Passt och elo schéin.

There are splinters of conversations in my fingertips.
I try to pull them out, all I catch
is the dust of crumbled futures.
It’s a blue smile in the distance.
It’s a pair of cartoon character socks, books,
a Christmas ale bottle.

I see you smiling in pictures taken long after
we ended
(I’m still not sure we ever began)
and part of me rejoices
and part of me cries
(the second part is much larger).
You took part of me with you,
you left no part of you with me.

There are splinters of conversations in my fingertips.
I try to pull them out, all I catch
is the cinder of spent pasts.
It’s a favourite album on mute.
It’s a present still wrapped, candles,
a massage oil bottle.

I see you smiling in pictures taken long after
we ended
(I’m still not sure we ever began)
and part of me recjoices
and part of me cries
(both parts will eventually fade).
You took part of me with you,
you left no part of you with me.

Wéi ech op 2e am roude Lycée war, hat d’Mme Werner, déi zu deem Zäitpunkt nach Directrice war, eng Kéier vum Portier sämtlech Plakater an Zeitungsartikele bei eis am Klassesall vun der Mauer rappe gelooss (an net mol propper). Mir woussten ufanks net, dass deen Uerder aus der Direktioun koum, an hunn eis iwwert gesiichtslos Matschüler opgereegt, déi sech dem Vandalismus higinn hunn. Déi offiziell Argumentatioun war, wéi se bis koum, dass eventuell Leit déi Schnipsele kéinten als ustéisseg empfanne well se net déi selwecht politesch Vue hätten – d’Saache waren all aus dem lénke Spektrum. Dat war natierlech Blödsinn, well d’Bild vum Heng an Tréis an den EU Fändel iwwert dem Pult sinn hänke bliwwen. Et war eis awer och ze topeg dowéinst streiden ze goen, a mir kruten dat och vun eisem Däitschproff, ëmmerhin een Anarchist, ofgeroden. Esou funktionéiert nämlech Meenungsfräiheet am CSV Staat.

Dat selwecht Joer hate mer d’Éier, de fréiere Staatsminister Jacques Santer kennenzeléiren. Hien koum moies an de Festsall iwwer d’CSV an d’Politik allgemeng schwätzen. Esou war dat versprach ginn. Et huet ee vun hannen aus dem Sall gesinn, dass de Mann entweder nach ëmmer oder schonn erëm voll wier, oder zumindest staark mam Noduuscht gekämpft huet. Ons Directrice, déi selwecht Mme Werner, ass dofir och direkt mat engem Glas Waasser – huelen ech un, mä Wodka gesäit bekanntlech d’selwecht aus – bei e gelaf. De gudde Mann huet ons dunn vun esou wichtege Momenter ewéi den “nuklearen Atombommen” erzielt a vun senger Partei, déi dee Moment an enger Koalitioun mat “deenen aneren do” war. Esou eppes gëtt nämlech aus engem, als Staatsminister bei der CSV.

Op et eng Generatioun Juncker gëtt, freet de Max a wann een sech bewosst gëtt, dass d’Éischtwieler bei de nächste Walen keen aneren Premier ewéi hien kennen, dann ass déi eenzeg méiglech Äntwert ee klore Jo. Meng Schlësselerliefnesser mam CSV Staat waren awer net onbedéngt ëmmer mam JCJ verbonnen. Ech weess net méi genau wéini oder wat d’Ëmstänn waren, mä meng Elteren koumen eng Kéier owes heem an hunn driwwer gelaacht, ewéi um Knuedler mat Tomaten op d’CSV Politiker geschoss gouf. Ech war deemools e bëssen traureg, dass ech dat net konnt mat eegenen An gesinn, well ech och dunn schonn verstanen hat, dass den JCJ kee Gudde wier.

Als een, deen sech politesch relativ wäit lénks wuel fillt, ass mir den CSV Staat an de JCJ am grousse Ganzen ni bekomm, an och wann et mer bewosst ass dass een an enger Demokratie natierlech ëmmer der Majoritéit ënnerläit, wier et mer léiwer wann dës Majoritéit net zanter 17 Joer géing de selwechte Mann un der Spëtzt halen. Et huet Grënn, firwat dat a villen Demokratien duerch d’Geschicht erduerch verbuede war an och haut an diverse Länner ass. Wuel ginn et Momenter, déi gutt verlaf sinn – d’Euthanasiegesetz beispillsweis, ewou Lëtzebuerg zur Ofwiesslung mol eng Kéier onvirstellbar fortschrëttlech ass – ma déi schlecht iwwerweien. Den Tram, zum Beispill. De Musée Dräi Eechelen. De 5611, op deen de Max och schonn agoung. Geld dat zur Fënster erausgehäit gouf, Rechter déi ofgeschaaft goufen. Muenchmol ass Lëtzebuerg angenehm kommunistesch, beim ëffentlechen Transport zum Beispill (och wann et un enger anstänneger Visioun fir d’Mobilitéit feelt). Muenchmol ass Lëtzebuerg lächerlech domm a stur, beim Antitubaksgesetz zum Beispill.

Huet de Juncker mech jemools ugesprach? Nee. Esou gutt ewéi hien d’Medien am Land manipuléiert (wat och dorunner läit, dass et einfach näischt gëtt dat d’Wuert “Journalismus” verdéngt hätt) an d’Leit virgefouert kritt (“mä eis geet et jo awer gutt” ass esou ee Saz deen ee gären héiert, an dee weist ewéi wéineg d’Leit wierklech matkréien), esou wéineg huet hien sech fir mech ewéi ee Mann ugefillt deen esou vill politesch Muecht sollt an Europa hunn.

Gëtt et eng Generatioun Juncker? Déi jeeweileg Regierung beaflosst wuel ëmmer d’politesch Orientéierung vun de Leit wann se opwuessen – op déi eng oder déi aner Manéier. Empiresch hunn ech den Androck, dass dee Schoss fir de Juncker éischter no hanne lass geet well ech wierklech guer kee Jonke kennen, dee fir hien géing wielen. Mä natierlech gëtt et eng CSJ, also mussen et jonk konservativ Chrëschten ginn (wat eng traureg Realitéit). Mä souguer den ADR huet eng Jugend, also fënnt een offensichtlech fir all Ideologie Nowuess, wann een se nëmme richteg verkeeft.

Vläit kënnt 2014 alles anescht, an de Juncker muss goen. Dozou bäidroe wäert ech als Emigrant wuel net kënnen – meng Emigratioun (a mäin Austrëtt aus der Kierch) dierfte souwisou Statement genuch sinn. Ma sou oder sou – hien ass elo schon de längste Leader an der EU. Fir eng Demokratie ass dat verdammt traureg.